De Spaarndammerbuurt werd aan het eind van de negentiende eeuw opgezet voor de arbeiders die werkzaam waren in de nabijgelegen nieuwe havens. Aanvankelijk was het een armoedige buurt waar grondbezitters flink verdienden aan gebrekkige huizen. Na intreding van de Woningwet veranderde het straatbeeld. Zo kwamen er waardige arbeiderswoningen met plantsoenen. Het Spaarndammerplantsoen werd een groene oase in een bakstenen omgeving. Architect Michel De Klerk bouwde hier drie bijzondere volkswoningbouwcomplexen. Hij brak met de traditie en in plaats van de gebruikelijke rijen smalle, grauwe woonhuizen, bouwde hij monumentale arbeiderspaleizen in opvallende kleuren baksteen.